Dagmara zawsze pierwsza w drodze stoi, w dłoniach mapa, w oczach tysiąc spraw. Liczy godziny, sprawdza każdy bilet, żeby nikomu nie zabrakło dnia. Gdy ktoś się zgubi — ona już przybiega, gdy pada deszcz — parasol niesie w dłoń, dla wszystkich znajdzie spokojne słowo, choć własny niepokój chowa w noc. Pre-Chorus Bo martwi się o każdy mały szczegół, jakby świat miał spaść, gdy czegoś brak... A przecież sama czasem potrzebuje, by ktoś powiedział: odpocznij choć raz. Refren Dagmara, ciepłe serce masz, otwarte ucho na każdy głos. Dla wszystkich jesteś dobrym światłem, choć sobie dajesz najmniej z trosk. Dagmara, wszyscy kochają cię, bo niesiesz spokój tam, gdzie strach. Tylko pamiętaj czasem o sobie, bo też zasługujesz na własny blask. Zwrotka 2 W autobusie śmiech, a ona znów czuwa, czy każdy siedzi, czy wszystko już gra. Pamięta imię, pamięta historie, i zawsze wie, kto gorszy miał dziś dzień. Bridge A kiedy milknie cały tłum wieczorem, zostaje cisza, której nikt nie zna. Tam też jest miejsce na jej zmęczone myśli, na oddech, który należy się jej. Refren Dagmara, ciepłe serce masz, otwarte ucho na każdy głos. Dla wszystkich jesteś dobrym światłem, choć sobie dajesz najmniej z trosk.