Te vurria dicere parole doce, ma nun tengo o curaggio e ’a voce mia s’ammoscia dint’ ’o core, quanno te veco passa’ , me pare ’na stella ca scenne do cielo e po’ se ne va. Tu si’ ’nu raggio ’e sole, che m’arape ’o core quanno chiove, pure si me faje suffrì, io senza ’e te nun pozzo campà. Tu si’ ’nu raggio ’e sole, ca me riscalda o core pure ’a notte, e quanno ’o viento passa porta via tutt’e suonne, e me resta sulo co penziero ’e te. T’aggia cercata ’mmiez’ ’e mille facce, ma sulo ’a toja me parla ’e dice a verità, ogni ricordo è ’na ferita ’ncuorpo, ma ’a voglia mia ’e te, nun passa maje. Tu si’ ’nu raggio ’e sole, che m’arape ’o core quanno chiove, e pure si me faje suffrì, senza ’e te nun pozzo campà. Tu si’ ’nu raggio ’e sole, ca me scarf pure ’a notte, e quanno ’o viento passa porta via tutt’e suonne, e me resta sulo ’o penziero ’e te. E si ’sta vita ce vo’ separà, me basta ’nu surriso ’e te, pecché ’o tiempo po’ pure fernì, ma ’stu core nun se scorda ’e te. Tu si’ ’nu raggio ’e sole ca crea na arcobaleno dint a stu core, ca more pe te, e pure si nun turnarrai io aspett semp a te io te voglio ancora cchiù ’e primma, raggio ’e sole, si ammore mio.