Wyjeżdżałem tylko na chwilę – tak mówiłem wtedy, Jedna walizka, kilka snów i obcy wielki świat. Anglia dała pracę, dach nad głową, pewność jutra, Ale gdzieś po drodze zgubiłem tamten chłopak sprzed lat. Czasem zamykam oczy i widzę Nowe Miasto, Paderewskiego – tam kiedyś mój był świat. Tam biegałem po osiedlu, tam się śmiałem głośno, Myślałem wtedy, że to będzie mój dom na sto lat. Bo nie chodzi o pieniądze, nie chodzi o lepszy los, Chciałbym tylko znów usiąść na ławce gdzieś pod blokiem w noc. Gdzie ludzie mówią „dzień dobry”, a czas jakby wolniej szedł… Bo w Polsce na osiedlu jest spokój, którego tu brak. Najbardziej boli myśl, której nie da się uciszyć, Że dziadków coraz rzadziej mogę zobaczyć tam. Czas biegnie szybciej niż samoloty między krajami, A ja stoję tutaj… i tylko patrzę w dal. Bo nie chodzi o pieniądze, choć świat mówi ciągle „więcej miej”, Ja bym oddał wiele za zwykły wieczór w tamten dzień. Nowe Miasto, stare ławki, głosy ludzi sprzed lat… Tam zostawiłem spokój, którego tutaj mi brak. Mówią: „tu masz przyszłość, tu zbudowałeś dom”, Ale serce nie rozumie takich prostych słów. Bo czasem człowiek chciałby tylko wrócić tam, gdzie wszystko było prawdziwe. Bo nie chodzi o pieniądze, nie chodzi o wielki świat, Chciałbym tylko wrócić tam, gdzie zaczynał się mój czas. Paderewskiego, Nowe Miasto, dzieciństwa cichy ślad… Bo czasem najwięcej znaczy ten zwykły spokój sprzed lat.