🎵 „Moje życie w kolorach” (zwrotka 1) Na starym stole cichutko schną farby, wieczór zagląda przez okna w półmrok, ile tu śmiechu, ile tu skargi, ile minionych i pięknych już dni. Dłonie pamiętają więcej niż słowa, każdą pieszczotę, każdy dawny strach, a kiedy cisza obok mnie siada — maluję serce, nie tylko świat. (refren) Bo moje życie — w barwach zapisane, w zmarszczkach, co świecą jak złoty ślad, każdy obraz to serce oddane, to cichy most między „wtedy” i „teraz”. Moje życie — nie żałuję ani chwili, choć czas jak wiatr rozwiewał sny, z tych wszystkich dróg, co się skończyły, zostało światło — i jestem w nim. (zwrotka 2) Może to twarze, których już nie ma, może to dom sprzed tylu lat, może to ciepło zwykłego istnienia, które najdłużej zostaje w nas. Nie trzeba sceny ani oklasków, gdy serce samo odnajdzie ton, bo najpiękniejsze rodzi się w blasku małych zwycięstw nad każdym dniem. (refren) Bo moje życie — w barwach zapisane, w spojrzeniu, które widziało świat, każdy obraz to serce oddane, to cichy most między „wtedy” i „teraz”. Moje życie — nie żałuję ani chwili, bo nawet ból nauczył mnie trwać, a kiedy cisza siada przy stole, wiem, że to wszystko miało swój sens. (most) Jeśli zapytasz, co po mnie zostanie — nie złoto, nie dom i nie sława, lecz kolor ciepły na białej ścianie i czyjaś myśl: „też tak mam… też tak mam”. (refren — finał) Bo moje życie — w barwach zapisane, jak list do świata bez dat i bez łez, kto je zobaczy, ten już zostanie na jedną chwilę bliżej niż wczoraj był.