Mówisz „hej” jakby nic się nie stało A ja z tych słów składam cały świat na nowo Twoje oczy — trochę ogień, trochę lód I już nie wiem, czy to sen, czy znów ten sam ruch Niby luz, niby nic, każdy idzie w swoją stronę A jednak wracasz do mnie jednym słowem Za Twój uśmiech — mogę zgubić cały plan Za ten moment, kiedy patrzysz tak jak nikt nie patrzy tak Za to dobre coś, co chowasz gdzieś na dnie Ja to widzę… nawet kiedy nie chcesz mnie Nie piszę już — choć w głowie mam sto zdań Uczę się oddychać, kiedy Ciebie brak Daję przestrzeń — bo tak trzeba, wiem Ale czasem chciałbym złamać ten schemat, wiesz Bo to dziwne, jak ktoś może być tak blisko Nawet kiedy znika wszystko Za Twój uśmiech — mogę zgubić cały plan Za to „co jest robaczku” rzucone gdzieś między dnia Za to dobre coś, co ciągle we mnie gra Ja to czuję… nawet kiedy mówisz „pa” Nie chcę więcej niż chwili prawdy Bez gier, bez maski, bez „a gdyby” Jeśli kiedyś spojrzysz tak naprawdę To już nie będzie miejsca na „może” Za Twój uśmiech — mogę zgubić cały plan Za ten ogień, który cicho w Tobie trwa Za to dobre coś, co nie daje mi spać Ja zostaję… nawet jeśli mam się bać Nie wszystko trzeba nazwać Nie wszystko musi mieć sens Czasem wystarczy jedno spojrzenie I już wiesz.