**Τίτλος: «Στου Δρυμώνα την καρδιά»** **Κουπλέ 1** Στου Δρυμώνα τα στενά, ξυπνάει ο ήλιος αργά, μυρίζει έλατο κι αυγή, και χώμα μετά τη βροχή. Η πλατεία σαν αγκαλιά, κρατάει γέλια παλιά, κι ο χρόνος κάθεται εκεί, σε πέτρινο σκαλοπάτι. **Προ-Ρεφρέν** Κι αν φύγουμε μακριά, μας φέρνει πίσω η καρδιά… **Ρεφρέν** Στου Δρυμώνα την καρδιά, γράφτηκαν όνειρα πολλά, στο «Καταφύγιο» φωτιές, κουβέντες μέχρι το πρωί. Κι αν ο κόσμος μας τραβά, σε δρόμους ξένους μακριά, το χωριό μάς τραγουδά, σαν μάνα που μας καλεί. **Κουπλέ 2** Στο Πουρναράκι παιδιά, με γόνατα γεμάτα χώμα, φωνές, γέλια και μπαλιές, καλοκαίρια δίχως φόβο. Κάτω απ’ τον ήλιο που καίει, η φιλία δεν σβήνει ποτέ, μένει σαν σημάδι γλυκό, χαραγμένο στο χθες. **Προ-Ρεφρέν** Κι αν φύγουμε μακριά, μας φέρνει πίσω η καρδιά… **Ρεφρέν** Στου Δρυμώνα την καρδιά, γράφτηκαν όνειρα πολλά, στο «Καταφύγιο» φωτιές, κουβέντες μέχρι το πρωί. Κι αν ο κόσμος μας τραβά, σε δρόμους ξένους μακριά, το χωριό μάς τραγουδά, σαν μάνα που μας καλεί. **Γέφυρα** Στο Θεοτικό, νερό που ψιθυρίζει μυστικά, σπηλιά που κρύβει παιδικά, λόγια και καλοκαίρια. Εκεί αφήσαμε ευχές, σε πέτρες βρεγμένες, σιωπηλές, κι ο ήχος τους γυρνά, σαν προσευχή στα βράδια. **Τελικό Ρεφρέν** Στου Δρυμώνα την καρδιά, θα βρίσκουμε πάντα φωλιά, στην πλατεία, στο ποτάμι, στα γέλια τα παλιά. Κι όταν ο δρόμος κουραστεί, κι η πόλη μας ξεχαστεί, το χωριό θα μας κρατά, σαν όνειρο που δεν σβήνει.