Quyoshning ilk nuri bilan uyg‘onaman, dunyo sokin tinchlik bilan nafas olar. Yonimda sen uxlayapsan, yer yuzidagi farishtam, osmon menga bergan muqaddas hadya. Sening tabassumingda kunim boshlanadi, sen — uyim, osoyishtaligim, qal’am. Yillar, shamol va bo‘ronlar orasida menga sendan yaqinroq jon yo‘q. Xudoyim, hayotim uchun shukr qilaman, har bir nafasim, har bir ovozim uchun. Oldimda ochilgan yo‘l uchun, tun ustidan g‘alaba qilgan nur uchun. Bu muqaddas hadyang uchun rahmat, ko‘ksimdagi muhabbat uchun. Rafiqam uchun, uning sadoqati uchun, Senga, ey Xudo, umid bog‘layman. Sen men bilan nonni ham, orzularni ham bo‘lishasan, senda kuch va poklik bor. Qo‘ling qo‘limda — va yo‘lim birdan ravshan bo‘ladi. Sen qayg‘uda quvonchsan, yiqilganimda sukunatim. Taqdir menga bergan ayol bilan endi va abadiy bog‘langanmiz. Hayot qo‘ldan oqib ketgan qumdek, unda kulgi ham, ko‘z yosh ham bor. Men osmonga qarab, asta pichirlayman: “Bu muhabbatni abadiy istayman”. Chunki ko‘raman, ishonaman, sevaman hanuz, va yana butun olamning Egasi — Xudoni chaqiraman. Xudoyim, hayotim uchun shukr qilaman, har bir nafasim, har bir ovozim uchun. Oldimda ochilgan yo‘l uchun, tun ustidan g‘alaba qilgan nur uchun. Bu muqaddas hadyang uchun rahmat, ko‘ksimdagi muhabbat uchun. Rafiqam uchun, uning sadoqati uchun, bu dunyodagi hamma narsa uchun Senga shukr qilaman, ey ollohhim.