🎵 „Perełka z dawnych lat” — od Janka „Szyny” dla Ireny (zwrotka 1) Pamiętasz, Ireno, ławkę przy rynku, gdzie śmiech uciekał w ciepły wiatr? Mówili na Ciebie — Perełko nasza, bo blask miałaś w oczach jak letni ślad. A ja z boku, trochę nieśmiały, Szyna — tak wołali mnie wśród dróg, patrzyłem, jak idziesz przez życie odważnie, jakby Cię niósł niewidzialny nurt. (refren) Perełko z dawnych lat, wciąż świecisz tak samo, choć czas na włosach srebrny ślad zostawił, Twoje obrazy mówią dziś za nas — że piękno nie mija, tylko zmienia twarz. Perełko z dawnych lat, z uśmiechem ciepłym jak lato, w Twoich barwach wciąż bije ten sam świat, a ja tu stoję i myślę po cichu — dobrze, że byłaś… i jesteś wciąż. (zwrotka 2) Zduńska Wola pamięta Twoje kroki, każdy zaułek zna Twój śmiech, dziś malujesz to, czego nie widać — między wspomnieniem a ciszą drzew. Nie trzeba wielkich słów ni fanfar, gdy serce mówi prosty ton, bo najpiękniejsze rodzi się w ludziach, którzy zostają sobą mimo lat. (refren) Perełko z dawnych lat, wciąż świecisz tak samo, choć życie czasem nie szczędziło łez, Twoje obrazy są jak przystań dla tych, co zgubili swój własny brzeg. Perełko z dawnych lat, nie zgasłaś — dojrzewasz, jak światło, które łagodnie trwa, a ja się cieszę, że mogłem być blisko, gdy rodziła się Twoja droga i Ty. (most) Może nie mówiłem nigdy głośno, może zabrakło odwagi i słów, lecz dziś, gdy patrzę na Twoje płótna, widzę dziewczynę sprzed tylu lat znów. (refren — finał) Perełko z dawnych lat, niech świat Cię usłyszy, bo Twoje życie to piękna pieśń, a jeśli kiedyś ktoś spyta o Ciebie — powiem: była światłem… i jest nim do dziś.