Intro] (soft harp… very slow… wide reverb) (leiser Wind… ferne Vögel) (faint male whisper, almost inaudible) …komm… hör… [Verse 1] Im kühlen Dunst der frühen Stund, liegt still der alte Waldesgrund. De Mecklenburger Wolder wiet, dragen Stimm ut längst vergang’ner Tiet. Un wer mit stillem Harten geiht, un nich de Hast des Dages dreit, de hört dat Flüstern, sacht un lind, dat dör de olen Bäume klingt. [Hum – SOFT] (mhhh… mhhh… airy, slow) [Verse 2] De Wold, he snackt in dunkler Pracht, vun Dingen, de keen Mensch mehr dacht. Wat tief in Schatt un Wurzel liggt, in anner Form dat Leben kriggt. In wechselnder Gestalt so sacht, warrt olles still to niegem maakt. Mal as de Wind, mal as de Steen, doch nienich warrt dat ganz vergeen. [Whisper Layer] (male voices, very low) …vergiss nich… …wi sünd noch hier… [Verse 3] De ole Eek, so stark un groot, steiht hier al över fievhunnert Johr. Wat se hett sehn, dat draagt se still, as wenn se dat bewaren will. Un wer ehr hören kann so sacht, versteiht en Deel vun düsse Macht. Vun Tiet, de geiht un doch besteiht, vun Leven, dat nie ganz vergeiht. [Hum – LONGER] (mhhh… mhhh… mhhhhh…) [Verse 4 – HÜGELGRAB] En Hügelgrab liggt deep un still, bewahrt, wat keen mehr weten will. Dor leven Seelen, lank vergahn, de einst hier sünd ehr Weg gahn. Se snackt nich laut, se snackt so sacht, in Droom un Wind, in stiller Nacht. Un wer ehr spürt in’n Harten rin, ward nie mehr ganz verlaten sin. [Bridge – FLOWING] En Bach, he flüttert dör dat Land, treckt sienen Weg dör Moos un Sand. He dragt de Tiet in sienen Lauf, nimmt ole Lieder mit henauf. En olen Weg, he wiest di still, dorthen, wo Harten ropen will. Un wer em folgt, ganz ahn Hast, findt dat Glück, wat ewig passt. [Hum – ETHEREAL] (mhhh… ahhh… mhhh…) [Final Verse] De Wold, he leeft, he atmt, he weet, wat in de diepe Stille steiht. He hüllt di in, he lett di sien, un maakt di Deel vun sienen Schein. [Outro] (very soft harp fading) (faint whisper) …wi sünd hier… …alltied…