[Instrumental]Zwrotka 1 Na morzu dzień wygląda zawsze prawie tak samo, fala za falą, a ja patrzę w dal ospało. Kapitan mówi: „Praca to zaszczyt i chwała”, a ja już liczę mewy… bo nuda mnie zżera cała. Siedzę na skrzynce, patrzę w niebo z rana, monotonia jak kotwica do nogi przywiązana. Raport, linia, pokład – wszystko w kółko trwa, więc czasem tylko drapanie się po jajach ratuje dnia. Refren Hej ho, marynarza ciężki los, wiatr wieje, ale w głowie tylko sos. Gdy dzień się ciągnie jak stary sznur z liny, to nawet pierdnięcie brzmi jak hymn załogi i rodziny. Hej ho, tak mija każdy dzień, morze wielkie, a robota – eh. I gdy już siedzę godzin sto bez ruska, to mam tylko jedno: ścierpnięte dupsko z kubka po kubku. Zwrotka 2 Bosman krzyczy: „Pracuj, chłopie, nie śpij!”, a ja bym chętnie z falą gdzieś odpłynął w cień. Mapa, radar, liny i wachtowy ton, a w głowie tylko myśl: „czy już koniec… czy to dopiero zgon?” Koledzy też patrzą w horyzont bez słowa, bo monotonia morska to ciężka sprawa. Czas płynie wolniej niż stary kuter z ładunkiem, a humor ratujemy tylko głupim żartunkiem. Refren Hej ho, marynarza ciężki los, wiatr wieje, ale w głowie tylko sos. Gdy dzień się ciągnie jak stary sznur z liny, to nawet pierdnięcie brzmi jak hymn załogi i rodziny. Hej ho, tak mija każdy dzień, morze wielkie, a robota – eh. I gdy już siedzę godzin sto bez ruska, to mam tylko jedno: ścierpnięte dupsko i mina jak z obrazka. Mostek A ludzie w porcie mówią: „Ach, romantyczny los!”, a ja się śmieję: „Przyjedź tu i zobacz ten chaos.” Bo między falą, liną i starym kompasem największą przygodą bywa… przerwa z hałasem. Refren (finał) Hej ho, marynarza dziwny los, czasem przygoda, czasem tylko sos. Ale choć nuda czasem aż w uszach trzeszczy, to bez morza człowiek jeszcze bardziej się wścieknie i wścieknie się wreszcie!