[Intro] To nie ja... To tylko szkło. Więc dlaczego to tak bardzo boli? [Verse 1] Staję przed nim znów, w tej samej godzinie, Zanim reszta świata w gęstym mroku zginie. Zimna tafla chwyta każdy mój oddech, Patrzę na tę postać, co stoi tak blisko mnie. Znane rysy twarzy, ten sam czarny strój, Ale wewnątrz niej toczy się inny bój. Ona się nie uśmiecha, ona nie udaje, Zna każdy mój sekret, każde moje rozstaje. [Pre-Chorus] Wyciągam rękę, dotykam chłodu, Szukam w tym odbiciu jakiegoś dowodu. Że wciąż tam jestem, że wciąż coś czuję, Zanim ten obraz się całkiem popsuje. [Chorus] Za lustrem mieszka ktoś, kogo się boję, Kto zabrał mi spokój i sny moje. Ona widzi pustkę, o której milczę w dzień, Mój własny, żywy i głodny cień. Pęknięta tafla, tysiąc moich twarzy, Każda z nich o innym wyjściu marzy. Kto jest oryginałem? Kto tylko odbiciem? Kto tu włada śmiercią, a kto włada życiem? [Verse 2] Zdejmuję maskę, którą noszę dla nich, Dla tych wszystkich ludzi, obcych i znanych. W lustrze widzę prawdę – zmęczenie i chłód, Emocjonalny, wieczny, palący głód. Ona patrzy na mnie z politowaniem, Zna każdą moją ranę i każde wzbranianie. „Jesteś tylko mną” – szepcze prosto w twarz, Zanim rozbijesz to, co jeszcze masz. [Bridge] Rozbij to! Uciekaj! Nie patrz! Lustro nie kłamie, lustro tylko kradnie, Wszystko, co w Tobie najgłębiej zapadnie. 3... 2... 1... Wciąga mnie do środka. [Final Chorus] Za lustrem mieszka ktoś, kogo się boję, Kto zabrał mi spokój i sny moje. Ona widzi pustkę, o której milczę w dzień, Mój własny, żywy i głodny cień. Pęknięta tafla, tysiąc moich twarzy, Każda z nich o innym wyjściu marzy. [Outro] Po której stronie teraz jestem? Nie patrz w lustro. Już za późno.