Każda pora roku ma w sobie wiele uroku… A jednak wiosną jest szczególnie pięknie w dzień, a nawet o zmroku! Jest w niej tyle życia i ożywczej radości, w duszy mej znów rozbrzmiewa nuta miłości… Już pojawiły się wiosenne kwiaty – pamiętam, jak jako małe dziecko zbierałem je na łące i w lesie dla Mamy i Taty. Do życia budzi się przyroda cała, wierzę, że z nią powróci nadzieja i zagości w mojej duszy, me serce oczaruje – czułe struny na nowo w nim poruszy… Swym urokiem i pokorną postawą czarują leśne kwiaty: zawilce i fiołki, które swą woń rozsiewają… – w me serce zabiegane pokój i wyciszenie wlewają. W nową szatę zieleni przystroiły się drzewa, w których niegdyś ukryła się biblijna Ewa! Spójrz – pochylona brzoza duma nad swym losem… Słyszysz, jak leśny strumyk szemrze do niej cichym głosem? A umajona w konwalie i przylaszczki alejka świętokrzyskiej puszczy zaprasza na spacer wiosenny…, poleca ożywczą zieleń i swój urok promienny! Brzegi strumyka okala wstęga różu i bieli…, nad którym unoszą się święci Anieli. Wokół koncertują ptaki rozśpiewane… – może trafią nutą radości w Twe serce zatroskane? Pochyl się nad źródełkiem, które ożywcze wody rozlewa, gaszą w nim swe pragnienie ptaki, zwierzęta, sycą się też i jego zdrojem spragnione drzewa! Zamocz swoje usta, obmyj także lica, ono Ci zdrowia i piękna użycza… Dwie pory roku urzekają me serce: wczesna wiosna, szczególnie maj – jest wtedy tak pięknie – jakby na ziemię powrócił znów raj… Druga – to początek jesieni, która w pięknie różnych kolorów się mieni. Te dwie Damy, co roku czarują mą duszę – zauroczony ich pięknem i tym razem się wzruszę…